ไม่มีหมวดหมู่


สมมติว่า คุณเป็นหัวหน้า และ สมมติต่อว่า ลูกน้องคุณมาขอลาออก โจทย์ที่คุณต้องตอบ คือ คุณกำลังจะต้องตัดสินใจว่าจะรั้ง หรือจะไม่รั้ง ลูกน้องคุณคนนี้   เชื่อว่าเหตุการณ์ข้างต้นเป็นเรื่องที่มักจะเกิด และวนเวียนอยู่ในชีวิตคนทำงานบ่อยครั้ง ขึ้นอยู่กับว่าแต่ละครั้งคุณจะอยู่ในฐานะใด เป็นหัวหน้า หรือเป็นลูกน้อง   และเชื่อว่า สำหรับหัวหน้าบางคน มีโผยที่อยู่ในใจอยู่แล้ว ว่าคุณลูกน้องแต่ละคนเป็นลูกน้องที่จัดอยู่ในประเภทไหน มรึงอยู่ต่อ ตรูเหนื่อย ชิ..หาย     หรือ มรึงไป ตรูเหนื่อยกว่าเก่า   ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่แบ่งลูกน้องออกได้แค่ 2 ประเภทจริง ผมขอบอกว่า Mindset / Attitude (ทัศนคติ) ของคุณมีต่อลูกน้อง ไม่ต่างจากระบบมูลนายไพร่ สมัยกรุงศรีอยุธยา (คือแค่อยากจะบอกว่าโบราณมาก)   จริงอยู่หากมองมิติการปกครอง เหตุที่ต้องมีระบบหัวหน้าลูกน้อง ก็เพื่อต้องการจัดการสายการบังคับบัญชา ลดหลั่นตามความสำคัญของตำแหน่งหน้าที่   แต่ถ้าใช้มิติเดียวกันนี้ในยุคปัจจุบัน ความช่วยเหลือเกื้อกูลอันเป็นรากฐานของสังคมไทย อยู่ตรงไหน  คุณมี”พระเดช”ได้ในวันนี้อาจเป็นเพราะ ฝีมือ(เอ๊ะ..หรือจับสลาก) แต่สิ่งนี้ก็ไม่ได้การันตีว่าคุณมี “พระคุณ” ที่เพาะบ่มความรักความผูกพันธ์ ให้เกิดการทำงานร่วมกันด้วยความเต็มใจ   สิ่งที่ควรอยู่ คู่ความเป็นหัวหน้าคือ ความหวังดี และตั้งใจจริงในการช่วยพัฒนาลูกน้อง โดยมุ่งหวังว่าวันหนึ่งลูกน้องจะสามารถมาแทนที่เรา โดยไม่เกรงแม้ว่าคนที่วันหนึ่งเคยเป็นลูกน้องของเรา อาจจะเติบโตสูงขึ้นจนกลายเป็นหัวหน้าเรา   […]

อยู่ก็เหนื่อย ไม่อยู่ก็เหนื่อย